Cześć i czołem!
Przyjechałam!
Dorzucę wam nawet zdjęcie jak tam było w pierwszy dzień.
Ładnie słoneczko, parę ciekawych akcji, ale nie nie.
Dziś nie będę tutaj nic opowiadać z tego.
Nie jestem połamana, ból mi przeszedł i jest cacy.
Generalnie w dzień mojego przyjazdu do kraju była impreza:
Półmetek.
O właśnie i o nim będzie dziś mowa.

Tak, tą gondolką sobie jechałam.^^



A więc.

Przedmiotem moich dzisiejszych rozważań będzie niedzisiejsza impreza półmetkowa mojej szkoły. Zapał był, dobry humor również. Niby wszystko, co potrzeba do dobrej zabawy. Piwka na dobry start też nie brakło i tym sposobem rozanielona wstąpiłam do klubu, gdzie powitał mnie radośnie ochroniarz żądający mojego dowodu tożsamości. Po co mu był - do teraz nie wiem. Drugi ochroniarz był jeszcze radośniejszy. Gdy podałam mu swoją wejściówkę - chyba wyżył się na niej za wszystkie wyrządzone mu krzywdy w życiu zrywając miejsce z kodem kreskowym. Dodatkowo obrzucił mnie ostrzegawczym, mroźnym, cudownie przyjemnym i ciepłym wzrokiem. Nie bardzo wiedziałam, o co mu chodzi. Dopiero mój chłopak wyjaśnił mi z uśmiechem, że mu się nie spodobałam.
Niepomierne zdziwienie odmalowało się na moim fizys. A to bo czemu miałam mu się jakoś spodobać? Czy on tam nie ma stać, dbać o moje bezpieczeństwo i sprawiać bym nie czuła się zagrożona? W końcu płacą mu chyba za ochronę, a nie za selekcję?
Ah to powołanie zawodowe. Ludzie pracujący zaskakują mnie coraz bardziej.
W porządku. Rozpłaszczyliśmy się w szatni, za którą należało płacić 2 złote od rzeczy. Byłam wdzięczna, że nie policzyli mi osobno za czapkę i dwie rękawiczki. Kobieta po drugiej stronie wysokiej lady również nie była przyjemnie nastawiona do świata. Lekko podstarzała, zniszczona przez papierosy, o twarzy, na której ni widać było żadnego wymalowanego uczucia, jedynie obojętność tworzoną przez makijaż. Nawiasem makijaż bez subtelnego wyczucia.
Generalnie od razu wyczułam, że ze mną jest coś nie tak. Źle się ubrałam, źle wystroiłam. Jakbym pomyliła imprezy. Czarna, męska koszulka z krótkim rękawem, przedstawiająca zespół gothic metalowy. Buty z metalowymi okuciami, których w czystej teorii nie można było wnosić do klubu. Zdecydowanie się nie wtopię w tłum, pomyślałam.

Już od wejścia moje uszy pogwałciła marna namiastka muzyki. Ja to nazywam techno. Nie orientuję się w tysiącach jej bzdurnych odmianach. "Muzyka" zasiała drobny niepokój w moim wnętrzu, który nasilał się jak tylko zbliżałam się do głównej sali.
Na początku niewiele uwagi poświęciłam otoczeniu, gdyż zajęłam się szukaniem znajomych z klasy. za sceną, koło barku, wszystkich przywitałam z nieukrywaną radością, po czym zorientowałam się, że gdzieś zgubiłam mojego chłopaka i moją żonę. Musiałam wrócić na salę ich znaleźć. Żona pognała ze swym kochankiem i drugim wysokim kochankiem jej kochanka strugać. Zostałam sama, jednak szybko odnalazłam swojego chłopaka i dawnego kumpla. Niestety nie było to najlepsze miejsce do prawidłowej egzystencji. Pierwsze kanapy po lewej stronie od sceny, na przeciw głośników, na skos od djów, a z boku - zamtuz w wiecznej fazie prezentacji swych usług.
(sprawdź sobie co znaczy zamtuz człowiecze)

Nie mogłam długo na to patrzeć. Dźwięki wwiercały mi się w ciało, otoczenie odpychało i jedynie gdzie było w miarę spokojnie to między ramieniem a szyją mojego kochanka. Co zawitałam do tej oazy bezpieczeństwa, to od niech odchodziłam znów spoglądając z odrazą na parkiet.
Wiły się, dwoiły i troiły. Wszędzie. Gdzie nie spojrzeć. Wirujący tyłek, wyrzucana pierś do przodu, chowana i znów gwałtownie wyrzucana. Włosy rozwiane w chaosie, oczy przymknięte. Niektóre miały swych mężczyzn. Przygarbieni, z biodrami wysuniętymi maksymalnie, by ocierały się o wygięte ciała swych dziewczyn. Oczy przymknięte.
Ja też przymykam oczy i znów odwracam głowę nie mogąc wytrzymać.
Ogarnia mnie strach. I to właściwe chyba słowo na określenie moich uczuć. Strach. Nie wiem przed czym. Do teraz nie jestem w stanie tego określić. Przed tym, że ta prymitywnie zachowująca się banda mnie pochłonie? Przed tym, że zobaczy, że jestem inna i mnie pochłonie?
Znów odwróciłam głowę.
Chciałam, żeby mnie objął mocno i nie puszczał. I żeby przestał uderzać nogą w rytm "muzyki". Manifestował tym jakby częściową przynależność do tego grona. Nie chciałam, żeby był jak oni.
Broń mnie.

Znów się odchyliłam. Usiadłam prosto i stawiłam ponownie czoła tej bezmózgiej masie prymitywów. Postarałam się dostrzec w nich coś więcej niż manifestantów obrzydliwego seksu, przedmiotowego pożądania i upodlenia godności człowieczej...

Może niektórzy dobrze się uczą?
Może mają zdolności matematyczne?
Może chcą w przyszłości zostać... lekarzem?
Może lubią czytać?

Więc co oni tu robią?

coś mi podpowiada: bawią się.

I pochłaniają mnie kolejne refleksje. Nad beznadziejnymi formami zabawy w tych czasach.

Aha. Co ja tutaj robię? Znów skryłam się w objęciach 'Janka'. Pierwszy raz jestem na imprezie, odpowiadam sobie.

Ponownie wróciłam do tych ludzi. Albo raczej powinnam powiedzieć zwierząt. Janek zaczął mi przybliżać ten świat. "Tutaj po lewej widzimy imprezową kurwę, która przeliże się z każdym, kto podejdzie". "Fajnie tańczy tylko ta w tych krótkich spodenkach". "Ta w tym podkoszulku też się kurwi". "skądwiesz?". "Zaraz jej cycki wylecą."
Obserwowałam 'kurwę' po lewej, która całowała się z łysym. Został przy niej jeszcze, jakś czas, nie wiem ile bo potem odeszłam stamtąd. Dziewczyna w krótkich spodenkach wcale nie "tańczyła" fantastycznie. Mało wywijała swoim ciałem. Przynajmniej na taki moment jej pokazu widziałam. Nie wiem też, po czym poznał, że panna w podkoszulku się kurwi. Wychodziły jej piersi, owszem. Ale to było powszechne zjawisko. Wszystkie się kurwią?
Jakie to jest kolokwialne określenie.... Próbuję znaleźć bardziej kulturalny zamiennik. Zezwierzęcają się. Tylko to mi przychodzi na myśl.
Tutaj atawistyczne instynkty biorą górę nad ludzkim rozumem i godnością.

Najtrudniej było przecisnąć się przez ten tłum. Obijałam się o nich, ocierałam, deptałam i każde przemierzenie sali kończyło się westchnieniem ulgi. Próbowałam nawet obrać jakąś taktykę przejścia przez 'tańczących'. Z boku wyglądało to pewnie komicznie, jak usiłowałam upłynnić ruchy wciskając stopniowo ciało w tymczasową wolną przestrzeń. Ten sposób był nawet dobry, ale wymagał ode mnie zbyt wiele wysiłku, zgrania, skupienia i postawiłam na stanowczy marsz czasem z przystaniem i poczekaniem, aż łaskawie dziewczyna, która zastąpiła mi drogę się usunęła, a czasem z odgarnieniem jej stanowczym ruchem w stronę tłumu.

Pamiętam wzrok pewnej delikwentki, którą posunęłam zdobywając się na maksymalną delikatność. Odwróciła się jak oparzona, spiorunowała mnie wzrokiem, a wyglądała jakby w każdej chwili mogła się na mnie rzucić z pazurami... Chyba gdyby nie to, że byłam wyższa, stałam sztywno jak widły w gnoju tworząc niesamowicie efektowny kontrast z falującą salą.
I ruszyłam dalej.

O kolejny szok przyprawiła mnie wiadomość, jakby, że pod moją nieobecność podeszła do mojego chłopaka dziewczyna z konkretnym zapytaniem, czy nie chce "przelizać się" z nią. Z moich informacji wynika, że odmówił. Zresztą, nie była zbyt urodziwa.
Co do urody dużo spostrzegłam w ubikacji, kiedy to gro dziewcząt poprawiało swój stan ogólny, makijaż i różne inne dziwne rzeczy. Przyjrzałam się im. Zbyt grube ramiona, garbaty nos, lekko wysunięta szczęka, brzuszek, małe piersi.
Miałam nieodparte wrażenie, że odbiegały od ideału, za którym goniły i który naśladowały.
A może myślę stereotypowo?
Może potrzebują akceptacji? I tego poczucia szukają wśród mężczyzn, którzy też tutaj "balują". Tacy, których najchętniej bym rozniosła. Brak poszanowania kobiety, brak kultury, wyczucia taktu, nachalność, a ich największym osiągnięciem zasługującym na miano "dżentelmenta roku", jest postawienie piwa.
I oni mają im dać chwilowe poczucie akceptacji, manifestowane poprzez gotowość do zbliżeń. Nierzadko obcesowych.
Poczułam odium. Czuję do teraz. To uczucie trwa przy mnie wiernie.

Nie wychodziłam na parkiet tańczyć. (przyznam się 1.nie umiem w ten sposób 2. nie lubię) I wcale nie żałuję. Na domiar złego dowiedziałam się, co się działo, gdy tam zaszło się pobawić. "Tańczącą" sobie beztrosko dziewczynę potrafił złapać za biodra ni stąd ni zowąd jakiś nieznany nikomu, często paskudny natręt również świetnie się bawiąc. Ukłony w stronę mojej żony. Aż zazdrościć powodzenia! Żona stawała, odwracała się do delikwenta i patrzała wzrokiem pełnym pogardy i alarmu. I jeden się odsunął, drugi nieco oporniej...
Na szczęście miała też swojego wybawiciela - kochanka, który zaraz znajdował się obok niej.
Przypomina mi to trochę walkę o samicę w stadzie zwierząt w czasie, kiedy każdego samca rozpiera chuć.


Prymitywnie.


nic więcej nie jestem w stanie napisać. to chyba wszystko co mnie zbulwersowało. uh.